MAÇIN ARDINDAN
Osman BAŞOCAK
Stadyumda Ordu taraftarıyla Sebat Gençlikspor taraftarını yan yana oturtmak akıl işi değildi. Bu, resmen “gerilim çıksın” diye zemin hazırlamaktır.
Kim bu sorumluluğu alacak?
Maç sonunda Ordulu bazı taraftarların, Sebat Gençlikspor taraftarlarını taşıyan otobüse saldırması artık futbol değil, düpedüz güvenlik zafiyetidir. Bunun adı rekabet değil, vandallıktır. Bugün susarsanız yarın daha büyüğü olur. Futbol düşmanlık üretme alanı değildir. Bu maçlar bitmeyecek, ligler devam edecek, deplasmanlar sürecek. O yüzden herkes aklını başına almak zorunda. Bırakın futbol sahada konuşulsun.
Gelelim sahaya…
Sebatspor zor deplasmandan istediğini aldı. Skor tabelası belki kazanan yazmadı ama sahadan kazançlı çıkan taraftı. Bunun mimarı da kaleci Ahmet’tir. Futbolda değişmeyen bir kural vardır; atan iyiyse umut, tutan iyiyse puan gelir. Sebatspor ilk yarıda rakibi karşısında ciddi hatalar yaptı. Savunma yer yer alarm verdi. Orta saha top tutamadı. Ama kaleci günündeydi. Takımı ayakta tuttu. O yüzden bu puan sıradan bir puan değil, altın değerinde bir puandır.
Yenilen gol ise adeta “ben geliyorum” diye bağırdı. Hatalar zincirinin sonucuydu. Kimse şanssızlığa sığınmasın. Futbol hata affetmez.
İkinci yarıda ise Sebatspor kimliğine yakışır bir direnç gösterdi. Mücadele vardı, reaksiyon vardı. Ama bazı tercihler hâlâ tartışılır. Uzun sakatlıktan çıkan Samet’in henüz hazır olmadığı çok net görülüyor.
Orta sahada iki takım da top kaybı yarışına girdi. Bireysel oyunlar takım disiplininin önüne geçti. Islak zemin elbette etkiliydi ama profesyonel futbolcu şartlara bahane üretmez, çözüm üretir.
Sonuç net:
Kazanan çıkmadı ama avantajı kapan Sebatspor oldu. Bu tür deplasmanlardan alınan puanlar sezon sonunda şampiyonluk kadar değerlidir. Eğer bu direnç devam ederse, bu hikâyenin sonu güzel biter.
Ama herkes şunu bilsin: Futbol sahada kazanılır, tribünde kaybedilir.